Öylesine değildi yalnızlığımız

Düşmüştük pazarına
En siyahından köleliğin

Kaça gitmeliydik, gittik mi

Kalabalıkta kayboluşlar
Kaçıncı evresindeydi

Bilmiyorum…

 

Bu nükteli kelimeler
Dolanmamıştı daha dilimize

Keskin harfler devşiriyorduk
O zamanlar avuç içi buselere…

Unutmayı öğreniyorduk
Sevdiklerimizi istiflemeyi
Birer birer

Kaç ihanetten beş aldık

Bilmiyorum…

 

İklimi ıslak bir perşembe
Sokaktayız mesela

En muntazam adımlarla
Yokuş aşağı inerken

Keşke bıraksa mıydık kendimizi

Çocukça düşse miydik tepetaklak
Avuç içimizden olsamıydık

Bilmiyorum…

 Eğer bir gün,
 Teninin renginden ötürü çıkarsan mahkemeye,
  ''Vallahi kalıtımdan oldu''diye korkma
 Ben sana tanıklık ederim...

                                                       İnsanların,
                                                       Yüzlerinin ve gözlerinin rengi
                                                       Başka başka da olsa
                                                       Gözyaşlarının rengi hep aynıdır (!)

Ne bir kelimede anlaştılar,
Ne aynı avuçtan su paylaştılar.
Yalnızca göz yaşında,
Bir de kahkahada buluştular.

                                                        Yer tanık olsun,
                                                         Gök tanık olsun,
                                                         Bütün doğmuşlarla ve doğacaklarla
                                                         Tanışmak mümkün.



Akıllarda ve yüreklerde göz göze geldik bugün.
Bin yıl önceden bana selam söylediler;
Bin yıl önceki anneler
Annemden az mı sevdiler ?

                                                                                                         
                                                                                    Üstün Dökmen...

Çocuktum her şeyi anladığımı sanıyordum
Sonra büyüdüm,
Bombaların ve bankaların dağlardan ve ırmaklardan
Daha fazla olduğunu gördüm.
Bahçıvanlar generallerden
Menekşeler mermilerden daha azdı
Yenilmişti dünya yenilmişti ...

                                                Duanın özgürleştiren rüzgarı çekilmişti yüzlerden,
                                                İnsanlar doğa değil yönetmelik kokuyordu.
                                                Nükleer artıklar ve çok uluslu yalanlarda
                                                Kirlenmişti yüzümüz ...

Teknolojinin o yok edici ,
O gri gölgesi düşmüştü yüzlere.
Yenilmişti yüzümüz
Ve görüntü aynıydı bütün aynalarda ...

                                                 Herşey çok açıktı,
                                                 Herkes kimsesiz 
                                                 Herkes birşeyin yoksuluydu ,
                                                 Hepimiz aynı anda yenilmiştik
                                                 Ve şarkılarımız kederliydi ...

Yanlış bir zamanda mı yaşıyordum (?)
Çekip gitsemi idim (?)
Hayır (!) ne yanlış bir zamanda yaşıyordum
Ne de çekip gidecek bir yer vardı,
Heryer aynıydı kaldım.
Sürekli çağıran ve ayırım yapmayan toprak,
Nasıl olsa birgün beni de çağıracaktı ...

                                                   Masal dünyanın bittiği yerde başlar ... 
                                                   Biliyorum klasik zamanlarda değiliz artık
                                                   Ve masallar böyle anlatılmaz (!)
                                                   Biliyorum ben hiç masal yazmazdım,
                                                   Dünya sisteminin hepimize anlattığı masal
                                                   Kötü olmasa bu kadar (!)

Biliyorum,bir karınca türküsünden
Daha hafif olacak sesim ...
Biliyorum,insanların birbirlerine olan
Yabancılığı büyüyecek dünya küçüldükçe...
Biliyorum,telefonlar oldukça
İnsanlar biribirini hiç görmeyecek (!)
Biliyorum bir birimizi görmeden öleceğiz ...

                                                    Her şey için tek şey biliyorum,
                                                    Allah'ın gülleri yakamızı bırakmasın ...

                     
Ben geldim geleli açmadı gökler
Ya ben bulutları anlamıyorum,
Ya bulutlar benden bir şey  bekler.
Hayat bir ölümdür,aşk bir uçurum
Ben geldim geleli açmadı gökler ...

                                          Bir yağmur bilirim bir de kaldırım
                                          Biri damla damla alnıma düşer
                                          Diğerinde durup,göğe bakarım
                                          Ne şehir,ne deniz kokan gemiler
                                          Bir yağmur bilirim bir de kaldırım ...

Nedense aldanmış bir gece annem
Bir kadın gömleği giydirmiş bana.
İşte vuramadı gökler bana gem
Dinmedi içimde kopan fırtına
Nedense aldanmış ilk gece annem ...

                                          Biri çıkmış gibi boş bir mezardan
                                          Ortalıkta ölüm sessizliği var.
                                          Bana ne geldiyse,geldi yukardan
                                          Bana ne yaptıysa,yaptı bulutlar.
                                          Biri çıkmış gibi boş bir mezardan ...

İyi ki bilmiyor kalabalıklar
Yağmura bakmayı cam arkasından.
İnsandan insana (!) şükür ki fark var
Birine cennetse,birine zindan.
İyi ki bilmiyor kalabalıklar ...

                                          Yağmur duasına çıksaydık dostlar,
                                          Bulutlar yarılır,gökler açardı.
                                          Şimdi ne ihtimal ne imkan var,
                                          Göğe hükmetmekten kolay ne vardı
                                          Yağmur duasına çıksaydık dostlar ...

Ben geldim geleli açmadı gökler
Ya ben bulutları anlamıyorum,
Ya bulutlar benden bir şey bekler
Hayat bir ölümdür aşk bir uçurum
Ben geldim geleli açmadı gökler ...


                                                                                  S.KARAKOÇ...

Geniş, siyah gölgesi hayatımı kaplayan,
Tepemde kanat germiş bir kartaldır yalnızlık.
Kalp çarpıntılarıyla günleri hesaplayan
Bir benim, benim olan bir masaldır yalnızlık.

              Gördüm yapraklarımın bir bir döküldüğünü, 
              Baharda yaşamanın bilmedim nedir tadı.
              Gemi yüzü görmeyen bir limanın hüznünü
              Kimsesiz gönlüm kadar hiçbir gönül duymadı.

                           Bir ayna parçasından başka beni kim anlar, 
                           Bir mum gibi erirken bu bitmeyen düğünde? 
                           Bir kardeş tesellisi verir bana aynalar;
                           Aynalar da olmasa işim ne yeryüzünde?

                                                                                             C.SITKI TARANCI...

Ben bu dünyaya yanlış gelmiş olacağım
   Ben öyle her insandan,o kadar uzağım
     Yine bu gözlerimdir okşanacak şey arar
         Yoksa içimde başka bir dünya hasreti mi var ...

      Uyanır gibi birden bir korkulu rüyadan
          O içimden sevdiğim, benim olan dünyadan
              Bir ses bana: 'Gel! ' dese, ben o sesi işitsem
                  Kimsecikler duymadan bir kapı açıp gitsem...

                                                                                      C.SITKI TARANCI...

          ÖZÜR DİLİYORUM…Özür diliyorum ilk kez,faydası olmayan bir özür,belki de anlamsız…Özür diliyorum kendimden,mahfettiğim hayatımdan…Bazen ‘’güzel’’ hayal etmek yetersiz kalıyormuş yaşamda,ya da hayalin içinde insan olunca…

Hayal ettim,içinde insan olan bir hayaldi bu…,…,…

           Keşke hayaller düşlendiği gibi olsa ya da zaman geriye aksa…Ki bunların hiç biri olmayacaksa ne olur,ne olur ölüm kapımı çalsa…